Jakie są dwa rodzaje adiuwantów? Przewodnik po aktywatorach i adiuwantach w sprayu użytkowym

Każdy sezon oprysków wywołuje tę samą dyskusję na spotkaniach hodowców i na stoiskach targowych: etykieta pestycydów instruuje osobę, która aplikuje, aby dodała niejonowy środek powierzchniowo czynny, lokalny katalog oferuje dwadzieścia produktów o różnych nazwach i nikt nie jest do końca pewien, do której kategorii należy każdy produkt. Zamieszanie jest zrozumiałe, ponieważ słowo adiuwant jest ogólnym terminem obejmującym chemię o zupełnie innych zadaniach. Zanim wydasz pieniądze na kolejny bęben, warto wiedzieć, że branża środków ochrony roślin dzieli dodatki do oprysków na dokładnie dwie grupy funkcjonalne.

Dwa rodzaje adiuwantów w sprayu to adiuwanty aktywujące i adiuwanty specjalnego przeznaczenia, zwane także adiuwantami użytkowymi. Adiuwanty aktywujące zwiększają aktywność biologiczną samego pestycydu, co oznacza, że ​​więcej składnika aktywnego przedostaje się do liścia w tej samej dawce. Adiuwanty użytkowe korygują fizyczne i mechaniczne problemy związane z aplikacją, takie jak znoszenie, pienienie, niekompatybilność i niestabilność mieszanek, dzięki czemu spray opuszczający dyszę jest nadal zaplanowany.

W pozostałej części tego artykułu omówiono każdy typ, pokazano, gdzie zaciera się granica między nimi, i wymieniono kontrole, które zespół zaopatrzeniowy lub agronomiczny powinien przeprowadzić przed złożeniem zamówienia. Cel jest praktyczny: ostatecznie kupujący powinien być w stanie spojrzeć na dowolny produkt na półce i w ciągu kilku sekund umieścić go w odpowiedniej rodzinie.

Jedno słowo, dwa różne produkty: adiuwanty w formulacji vs adiuwanty w sprayu

Adiuwant to dowolna substancja dodana do pestycydu, wbudowana w gotowy produkt lub dodana oddzielnie do zbiornika opryskiwacza, która poprawia działanie lub obsługę, nie niszcząc przy tym chwastów, grzybów ani owadów. Definicja ta kryje w sobie ważne rozróżnienie produkcyjne. Adiuwanty do receptury, takie jak emulgatory i stabilizatory, są dodawane do produktu przez producenta i są niewidoczne dla użytkownika końcowego. Adiuwanty w sprayu są kupowane osobno i dozowane w miejscu aplikacji, co sprawia, że ​​decyzja dotycząca mieszania leży bezpośrednio w rękach aplikatora.

Klasyfikacja aktywatora i użyteczności dotyczy w szczególności adiuwantów w sprayu, czyli produktów dostarczanych w dzbankach i wlewanych do zbiornika. Rozłam ma znaczenie, ponieważ obie rodziny ponoszą porażkę na różne sposoby i dlatego są oceniane na podstawie różnych dowodów. Aktywator zawodzi, gdy chwasty odrastają po zabiegu, co jest problemem chemicznym. Adiuwant użytkowy zawodzi, gdy w zbiorniku zacznie się pienić, mieszanka zacznie żelować w rozwadniaczu lub krople opadną na sąsiednią uprawę, co jest problemem fizycznym i logistycznym.

Dla czytelników, którzy chcą poznać podstawową mechanikę działania tych produktów na powierzchnię kropelek i liści, nasz przewodnik rolnicze adiuwanty do oprysków i ich działanie szczegółowo omawia zwilżanie, rozprzestrzenianie się i wchłanianie.

Zanim przejdziemy dalej, jedna uwaga: kilka produktów znajduje się po obu stronach linii. Siarczan amonu jest klasycznym przykładem, ponieważ uzdatnia twardą wodę, pełniąc funkcję użyteczności publicznej, a jednocześnie poprawiając wchłanianie niektórych herbicydów, pełniąc funkcję aktywatora. Jeśli produkt ma dwie funkcje, zapytaj, jakiej funkcji faktycznie wymaga etykieta pestycydu.

Typ 1: Adiuwanty aktywujące, multiplikatory chemiczne

Adiuwanty aktywujące mają jeden cel: zwiększenie działania składnika aktywnego. Działają w momencie opadnięcia kropli i w ciągu następnych godzin, obniżając napięcie powierzchniowe, zmieniając kształt kropli, zmiękczając lub rozpuszczając łuskę liścia oraz kontrolując szybkość schnięcia warstwy sprayu. Większość prac w terenie wykonują cztery podrodziny.

Środki powierzchniowo czynne i zwilżające

Cząsteczka środka powierzchniowo czynnego ma główkę kochającą wodę i ogon kochający olej, zatem migruje na powierzchnię rozpylonej kropelki i obniża napięcie powierzchniowe wody z około 72 mN/m do niskich wartości 30. Niższe napięcie powierzchniowe oznacza mniejszy kąt zwilżania, co oznacza, że ​​kropelka leży płasko na woskowym liściu, zamiast siedzieć jak kula i toczyć się. W przypadku chwastów liściastych z grubymi łuskami, środek zwilżający często stanowi różnicę między kropelką, która paciorkuje się i wysycha, tworząc pierścień, a kropelką, która rozprzestrzenia się, tworząc błonę.

Środki powierzchniowo czynne są pogrupowane według ładunku jonowego na klasy niejonowe, anionowe, kationowe i amfoteryczne. Niejonowe środki powierzchniowo czynne są domyślnym zaleceniem dla większości mieszanek pestycydów, ponieważ nie zawierają ładunku, który mógłby reagować z formułowanym produktem. Typowe dawki wynoszą od 0,1 do 0,5 procent objętości oprysku, ale etykieta pestycydów zawsze wygrywa z każdą sugestią z katalogu.

Superrozpylacze krzemoorganiczne

Organiczne krzemionkowe środki powierzchniowo czynne, na bazie trisiloksanów modyfikowanych polieterem, podnoszą napięcie powierzchniowe znacznie poniżej tego, co mogą osiągnąć konwencjonalne środki niejonowe, do niskich 20 w mN/m. Na tym poziomie kąt zwilżania spada do zera, a kropla rozprzestrzenia się w ciągu kilku sekund wielokrotnie przekraczając swoją pierwotną powierzchnię. Na powierzchniach trudnych do zwilżenia produkt może przedostać się do kanałów szparkowych, dzięki czemu wchłanianie będzie kontynuowane, nawet jeśli wkrótce po aplikacji spadnie deszcz. W przypadku wielu produktów typu super-rozsiewacz odporność na deszcz mierzy się w minutach, a nie godzinach, dlatego też gęste zadaszenia, niewielka ilość wody i opryski przez drony to ich naturalne terytorium.

Ta sama moc tworzy klasyczne błędy. Dawki przekraczające dopuszczalne na etykiecie, które w przypadku superrozsiewaczy często wahają się od 0,025 do 0,1 procent objętościowych, mogą całkowicie wypchnąć mieszankę z liści, pozostawić mniej osadu, a w wilgotnych warunkach nawet zalać otwarte aparaty szparkowe, co niektórzy patolodzy roślin wiążą z większą presją chorób na wrażliwe rośliny uprawne. Silikonowe super-rozrzutniki nagradzają precyzję, a nie hojność.

Oleje i metylowane oleje z nasion

Koncentraty olejów roślinnych łączą w sobie parafinowy olej mineralny z emulgatorem, natomiast metylowane oleje z nasion pochodzą z oleju sojowego lub rzepakowego. Obydwa działają częściowo poprzez rozpuszczanie woskowatego naskórka, dzięki czemu kropelki wody przedostają się do liścia. W przypadku gatunków o grubych warstwach wosku metylowane oleje z nasion często mają lepsze działanie niż zwykłe niejonowe środki powierzchniowo czynne. Kompromisem jest agresywność: oleje mogą obciążać uprawy w gorących i suchych warunkach, dlatego ich dawki, zwykle od 0,5 do 1 procent objętości oprysku, zasługują na szacunek.

Sole nawozowe jako aktywatory

Roztwory siarczanu amonu i azotanu mocznikowo-amonowego pełnią także rolę aktywatorów. Siarczan amonu pełni specyficzną, udokumentowaną rolę: jony wapnia i magnezu w twardej wodzie wiążą pewne cząsteczki herbicydów i zmniejszają ich wchłanianie, a siarczan jako pierwszy wiąże te jony. Dlatego tak wiele etykiet herbicydów wymaga siarczanu amonu przed jakimkolwiek innym dodatkiem. Typowe dawki wynoszą od jednego do dwóch procent masy roztworu, w zależności od zmierzonej twardości wody.

Typ 2: Adiuwanty specjalnego przeznaczenia i użytkowe, ubezpieczenie aplikacji

Adiuwanty użytkowe rzadko są uznawane za środki do zwalczania szkodników, ponieważ nigdy nie mają kontaktu z chemią. Ich zadaniem jest ochrona aplikacji przed awarią fizyczną. Każdy hodowca spotkał się z jedną z tych awarii: piana wydobywająca się z włazu indukcyjnego w wietrzny poranek, mieszanka zamieniająca się w majonez w zbiorniku, kropelki unoszące się nad dwoma polami lub składnik aktywny, który uległ półrozkładowi do czasu opróżnienia zbiornika, ponieważ woda w studni ma pH 9. Każda awaria ma odpowiedni produkt użytkowy.

Środki zmniejszające znoszenie i osadzające

Krople o średnicy poniżej około 150 mikronów zwalniają niemal natychmiast po opuszczeniu dyszy, wiszą w powietrzu i podążają za wiatrem. Reduktory znoszenia na bazie polimerów podnoszą lepkość cieczy opryskowej, dzięki czemu dysza wytwarza grubsze widmo z mniejszą ilością cząstek. Kosztem jest zasięg: mniej, większe kropelki docierają do mniejszej liczby miejsc docelowych, więc szybkość i wybór dysz muszą być zrównoważone. Środki wspomagające osadzanie rozwiązują drugą połowę problemu, powodując przyklejanie się kropelek przy uderzeniu, zamiast odbijać się od woskowych liści.

Środki przeciwpieniące i przeciwpieniące

Piana jest przewidywalnym rezultatem spotkania środków powierzchniowo czynnych, twardej wody i pomp recyrkulacyjnych w jednym zbiorniku. Odpieniacze na bazie silikonu zapadają się w piankę w wyjątkowo małych dawkach, ponieważ ich własne napięcie powierzchniowe jest niższe niż warstwa pianki, na której lądują; folia staje się cieńsza i pęka w ciągu kilku sekund, czyli szybciej niż w przypadku większości alternatywnych polimerów organicznych przy porównywalnym tempie. W praktyce odpieniacz wchodzi wcześnie, często zaraz po napełnieniu zbiornika do jednej czwartej, gdyż dodanie go na pełną kolumnę piany marnuje połowę jego działania.

Bufory, środki zakwaszające i środki zapewniające kompatybilność

Wiele składników aktywnych ulega hydrolizie w wodzie alkalicznej, co oznacza, że ​​cząsteczka rozkłada się w trakcie napełniania zbiornika. Środki buforujące i zakwaszające utrzymują nośnik w lekko kwaśnym oknie, w którym większość substancji aktywnych pozostaje stabilna przez długi dzień natryskiwania. Środki zapewniające kompatybilność rozwiązują inny problem: mieszanki zawierające roztwory nawozów, kilka formuł produktów lub woda bogata w minerały mogą w ciągu kilku minut tworzyć osady, żele lub kremy, które zatykają filtry. Dziesięciominutowy test w słoiku z prawdziwą wodą i prawdziwymi produktami, w tej samej kolejności dodawania zaplanowanej dla zbiornika, ujawnia większość tych usterek, zanim kosztują one cały dzień opryskiwania.

Barwniki, markery i uzdatniacze wody

Barwniki i markery piankowe pozostawiają widoczny ślad, który zapobiega nakładaniu się i pomijaniu pasków, co wydaje się banalne, dopóki flota opryskiwaczy nie zacznie pracować na tym samym polu o zmierzchu. Uzdatniacze wody, najczęściej siarczan amonu, sekwestrują jony wapnia i magnezu, które zakłócają działanie niektórych substancji aktywnych i destabilizują emulsje. Jakość wody jest najbardziej niedocenianą zmienną w całym programie opryskiwania, ponieważ jednocześnie zmienia skład chemiczny i zachowanie podczas mieszania.

Aktywator a adiuwanty użytkowe: porównanie bezpośrednie

Poniższa tabela podsumowuje obie rodziny w postaci atrybutów, które mają znaczenie przy wyborze między nimi lub podejmowaniu decyzji, czy mieszanka wymaga obu naraz.

Obok tej tabeli znajdują się dwie praktyczne uwagi. Po pierwsze, większość dostępnych na rynku adiuwantów to mieszanki kilku funkcji, więc nazwa na bębnie ma charakter marketingowy, podczas gdy lista funkcji w karcie technicznej jest prawdą; poproś o arkusz danych. Po drugie, jeśli mieszanka obejmuje obie rodziny na raz, należy sprawdzić, jakiej funkcji wymaga etykieta pestycydów, ponieważ treść etykiety jest tym, co regulator lub rzeczoznawca ubezpieczeniowy odczyta po zdarzeniu.

Roboczy porządek dodania czołgu korzystającego z obu typów

Kolejność mieszania ma miejsce tam, gdzie teoria spotyka się z farmą. Dodawanie produktów w niewłaściwej kolejności powoduje najwięcej problemów z niekompatybilnością, ponieważ każdy dodatek zmienia chemię powierzchni wszystkiego, co już znajduje się w wodzie. Poniższa sekwencja działa w przypadku zdecydowanej większości miksów; etykieta pestycydów zastępuje go, jeśli obie strony się nie zgadzają.

Logika jest prosta. Substancje stałe muszą rozproszyć się, zanim wzrośnie lepkość, oleje muszą zemulgować, zanim środki powierzchniowo czynne na nowo zdefiniują cały system, a aktywatory zajmują ostatnie miejsce, ponieważ ich głównym zadaniem jest zmiana zachowania powierzchni gotowej cieczy. Operatorzy korzystający z mis indukcyjnych lub łyżek do ładowania dronów kompresują tę samą sekwencję do mniejszego pojemnika, ale kolejność pozostaje taka sama.

Gdzie reguła dwóch typów spełnia chemię silikonu

Według klasyfikacji produkty krzemoorganiczne należą do rodziny aktywatorów. W praktyce zmieniają one decyzje, które tradycyjnie należały do ​​strony użyteczności publicznej, ponieważ superrozrzutnik pozwala aplikatorowi radykalnie zmniejszyć objętość wody, a opryskiwanie małymi objętościami przesuwa w centrum uwagi kontrolę znoszenia, przetrwanie kropel i stabilność zbiornika. Te dwie kategorie przestają być listą kontrolną i stają się zestawem kompromisów.

Liczby wyjaśniają dlaczego. Woda o stężeniu 72 mN/m dobrze zwilża kilka powierzchni liści; konwencjonalny niejonowy w niskich temperaturach 30-tych radzi sobie z większością upraw; superrozprzestrzeniacz krzemoorganiczny w okolicach 20-tek rozprzestrzenia się po woskowych liściach, a nawet do otworów szparkowych. Pojedyncza kropla może pokryć kilkukrotnie, czasem ponad dziesięciokrotnie obszar zajmowany przez zwykłą wodę. Dzięki temu możliwe jest opryskiwanie od 20 do 30 litrów na hektar za pomocą drona opryskującego tam, gdzie belka gruntowa zużyłaby dużą wielokrotność tej wody.

Do prac niskonakładowych potrzebne są obie rodziny jednocześnie: aktywator gwarantujący pokrycie niewielką liczbą kropel oraz wsparcie mediów, które zapobiega odpłynięciu kropel przed opadnięciem. Właśnie dlatego dedykowane produkty lotnicze łączą w jednym preparacie składnik super rozprowadzający się z właściwościami kontrolującymi znoszenie i dlatego operatorzy dronów korzystający ze zwykłych środków powierzchniowo czynnych często zapewniają dobre pokrycie, ale narzekają na drobne cząsteczki pojawiające się z wiatrem.

Warto poznać także perspektywę pozyskiwania źródeł. Modyfikowane polieterami oleje silikonowe stanowią podstawę superrozprzestrzeniających się środków powierzchniowo czynnych, a dostawca produkujący własne surowce silikonowe może dostosować prędkość rozprowadzania, temperaturę zmętnienia i stabilność hydrolityczną dla danej uprawy lub profilu wodnego, a następnie zweryfikować każdą partię w laboratorium. Jako producent krzemoorganicznych środków powierzchniowo czynnych i ich silikonowych półproduktów widzimy różnicę w wynikach terenowych, gdy surowiec jest specyfikowany i testowany, a nie kupowany na wolnym rynku.

Pięć praktycznych zagrożeń, które pojawiają się po zakupie

Większość skarg dotyczących środków pomocniczych, które słyszymy na wystawach i od powracających klientów, wynika z jednego z pięciu błędów, których można uniknąć. Każdy z nich kosztuje więcej niż różnica w cenie między produktem ostrożnym a nieostrożnym.

Beczka adiuwantu to mała pozycja obok pestycydów, które zawiera, i właśnie dlatego jest kupowana niedbale. Najtańszy produkt na półce i najtańsza awaria w terenie to zazwyczaj ten sam zakup.

Krótka lista kontrolna przed złożeniem zamówienia

1. Przed otwarciem katalogu nazwij ograniczający problem: problem z pokryciem lub wchłanianiem wymaga aktywatora, podczas gdy problemy z unoszeniem się, pienieniem lub stabilnością wymagają produktu użytkowego.
2. Najpierw przeczytaj etykietę pestycydów: podaje ona wymagany typ adiuwantu, zakres dawki, a czasami także produkty, które są wyraźnie niedozwolone.
3. Potwierdź pisemnie klasę ładunku środka powierzchniowo czynnego i deklarowaną zawartość aktywną, a nie tylko nazwę marketingową na bębnie.
4. Poproś o świadectwo analizy wysyłanej partii, a w przypadku produktów silikonowych poproś o specyfikację napięcia powierzchniowego.
5. Przeprowadź test słoika z własną wodą i całą zaplanowaną mieszanką, dokładnie w kolejności dodawania.
6. Ustal dawkę w procentach objętości oprysku, a w przypadku pracy z dronem w objętości na hektar, aby aplikator nie mógł improwizować na polu.
7. Sprawdź rozmiary opakowań, okres przydatności do spożycia i zakres temperatur przechowywania z rzeczywistością magazynową i logistyczną.
8. Zapytaj, czy dostawca może dostosować recepturę do Twojej uprawy, profilu wodnego lub spektrum kropel, jeśli standardowa klasa nie pasuje.
9. Wypróbuj małą partię na kilku hektarach, zanim zaangażujesz cały program w nowy produkt.

Wydrukuj listę, wręcz ją każdemu, kto odbierze telefon dostawcy, a rozmowa stanie się krótsza i tańsza dla obu stron.

Często zadawane pytania

Czy środki powierzchniowo czynne i adiuwanty to to samo?

Nie. Adiuwant to ogólne określenie dowolnego dodatku poprawiającego skuteczność stosowania pestycydów. Surfaktant wymienia jedną rodzinę w grupie aktywatorów, produkty zmniejszające napięcie powierzchniowe. Środki zmniejszające znoszenie, środki przeciwpieniące, bufory i barwniki również są adiuwantami, ale nie są środkami powierzchniowo czynnymi.

Czy jeden produkt może być jednocześnie aktywatorem i adiuwantem użytkowym?

Tak. Siarczan amonu kondycjonuje twardą wodę, co jest zadaniem użyteczności publicznej, a jednocześnie poprawia wchłanianie niektórych herbicydów, zadanie aktywatora. Wiele komercyjnych mieszanek łączy funkcje w ten sam sposób. Oceniaj produkt na podstawie jego udokumentowanych funkcji, a nie na podstawie rodziny, na którą wskazuje nazwa.

Czy adiuwanty użytkowe bezpośrednio zwiększają zwalczanie szkodników?

W ogóle nie działają na szkodnika. Ich wkład objawia się mniejszą liczbą dryfowanych kropel, stabilnym zbiornikiem i pełną planowaną dawką faktycznie docierającą do pola. Kiedy adiuwant użytkowy spełnia swoje zadanie, składnik aktywny po prostu otrzymuje szansę, jaką miała, jak zakładała etykieta.

Ile krzemoorganicznego środka powierzchniowo czynnego powinno zmieścić się w zbiorniku?

Większość etykiet z superrozprzestrzeniaczami mieści się w przedziale od 0,025 do 0,1 procent objętości natrysku, a aplikacje o małej objętości lub drony często znajdują się w dolnej części. Traktuj etykietę pestycydów jako autorytet, a etykietę adiuwantu jako przewodnik techniczny i nigdy nie zakładaj, że dawka z poprzedniego sezonu odpowiada objętości wody w tym sezonie.

Jaki jest najszybszy test kompatybilności przed pełnym zbiornikiem?

Napełnij przezroczysty słoik w tej samej kolejności, co zaplanowana dla zbiornika, mniej więcej w tych samych proporcjach, zamieszaj i odstaw na 10 do 15 minut. Ciepło, osad, żel lub separacja oznaczają zatrzymanie. Słoik, który pozostaje czysty po odstawieniu, jest rozsądną decyzją dla małego zbiornika próbnego.

Czy klasyfikacja dwutypowa ma zastosowanie poza rolnictwem?

Słowo adiuwant pojawia się w kilku dziedzinach techniki, z których każda ma własne systemy klasyfikacji, więc definicje nie są przenoszone między branżami. W ochronie roślin podział na adiuwanty aktywujące i adiuwanty specjalnego przeznaczenia lub użytkowe jest standardem roboczym stosowanym przez uniwersyteckie służby doradcze i większość etykiet pestycydów.

Który rodzaj hodowca powinien kupić jako pierwszy?

Ten, który pasuje do udokumentowanej awarii. Odrost po zabiegu, suche osady na powierzchni liści i nierówne plamy wskazują na przerwę w aktywatorze. Skargi na znoszenie, piana w zbiorniku, zżelowane mieszanki i zatykanie filtrów wskazują na przerwę w instalacji. Przeglądanie listy reklamacyjnej z poprzedniego sezonu jest szybsze niż czytanie kolejnego katalogu.

Dalsza lektura i szczegółowe informacje o produkcie

Jeśli oceniasz adiuwanty na bazie silikonu pod kątem konkretnej uprawy, profilu wodnego lub typu opryskiwacza, zespół Hebei Guituo New Material opracowuje i testuje receptury we własnym laboratorium oraz produkuje według specyfikacji klienta. Podaj szczegóły swojej aplikacji, a rekomendacja zacznie się od wody, celu i sprzętu, a nie od ogólnej tabeli stawek.