Co to jest adiuwant w rolnictwie? Rodzaje, funkcje i jak wybrać właściwy

Dwóch hodowców opryskuje ten sam herbicyd powschodowy tego samego ranka na polach tej samej uprawy i z tego samego źródła wody. Do zbiornika dodaje się odmierzoną dawkę adiuwantu; drugi napełnia zbiornik wyłącznie wodą i pestycydami. Trzy tygodnie później jedno pole jest czyste, a drugie składa drugi wniosek, ponownie płacąc za produkt, paliwo i robociznę. Substancja czynna była identyczna w obu zbiornikach. Zmieniło się to, czy kropla sprayu mogła faktycznie zwilżyć, rozprzestrzenić się i pozostać na liściu wystarczająco długo, aby zadziałała.

Oto praktyczna odpowiedź na pytanie zawarte w tytule. Adiuwant to dodatkowy dodatek dodawany do oprysku pestycydowego w celu poprawy działania lub właściwości fizycznych roztworu do opryskiwania. Pomaga kroplom spłaszczyć się na woskowym liściu zamiast zbrylać się, pomaga mieszance przetrwać twardą wodę nośną, pomaga drobnym kropelkom przeciwdziałać parowaniu i dryfowaniu oraz pomaga aktywnemu składnikowi przedostać się do rośliny, zanim deszcz, światło słoneczne lub mikroby zabiorą je do rośliny. Sam adiuwant rzadko cokolwiek zabija. Decyduje o tym, ile składnika aktywnego, za który zapłaciłeś, faktycznie ma szansę zadziałać.

W tym przewodniku omówiono roboczą definicję, główne rodziny adiuwantów i to, co każdy z nich faktycznie zmienia w zbiorniku, sytuacje, w których adiuwant generuje koszty, a także te, w których są marnowane pieniądze, a także sekwencję selekcji, którą można przeprowadzić przed każdym sezonem. Przykłady wskazują na chemię krzemoorganiczną, ponieważ to właśnie ją produkujemy i testujemy codziennie, ale logika selekcji dotyczy każdej klasy adiuwantów na półce.

Czym dokładnie jest adiuwant w rolnictwie?

Najpierw robocza definicja: adiuwant rolniczy to substancja dodatkowa dodawana do preparatu pestycydu lub mieszaniny do opryskiwania w celu zwiększenia działania składnika aktywnego i/lub właściwości fizycznych oprysku. Słowo pochodzi od łacińskiego adiuvare, pomagać i od tego czasu opis stanowiska nie uległ zmianie. Adiuwanty nazywane są czasami dodatkami do sprayów, modyfikatorami sprayu lub, w przypadku naszej własnej rodziny produktów, synergetykami silikonów rolniczych - różne nazwy, ta sama funkcja.

Trzy granice utrzymują definicję w czystości:

• Adiuwant nie jest substancją czynną. Większość adiuwantów ma niewielką lub żadną bezpośrednią toksyczność wobec docelowego szkodnika. Ich efekt mierzy się wydajnością produktu, z którym podróżują.
• Adiuwant nie jest nawozem ani samodzielnym środkiem stosowanym w uprawach. Kilka materiałów na bazie azotu zaciera granicę, spełniając obie role, ale ich funkcja wspomagająca zachodzi w zbiorniku, a nie w glebie.
• Adiuwant nie zmienia etykiety. Zmienia fizykę oprysku i, w przypadku typów aktywatorów, tempo aktywności biologicznej, ale szybkość, czas i dozwolone mieszaniny pozostają regulowane przez etykietę środka ochrony roślin.

Adiuwanty w recepturze: wbudowane, zanim dzbanek dotrze do Ciebie

Każdy koncentrat emulgujący, koncentrat zawiesinowy i proszek zwilżalny dostępny na rynku zawiera już adiuwanty wybrane przez formulatora. Emulgatory pozwalają, aby koncentrat rozcieńczył się w stabilną mleczną ciecz, zamiast dzielić się na warstwy. Środki zawieszające zapobiegają osadzaniu się zmielonych cząstek stałych w utwardzonej warstwie na dnie pojemnika. Mogą się tam również znajdować składniki zapobiegające pienieniu, barwniki, środki zapobiegające zamarzaniu i polimery zmniejszające znoszenie. Te adiuwanty do recepturowania są niewidoczne na etykiecie jako dodatki, które dodajesz, ponieważ stanowią część samego produktu i zostały zoptymalizowane pod kątem tego konkretnego produktu, a nie wody, dysz czy korony upraw.

Adiuwanty w sprayu: te, które dozujesz w zbiorniku

Adiuwanty w sprayu, zwane także adiuwantami do mieszania w zbiorniku, to produkty, które samodzielnie dodajesz do roztworu opryskiwacza i istnieją, ponieważ wbudowane opakowanie nie może wiedzieć, co zawiera woda nośna, jak woskowy jest docelowy liść na tym etapie wzrostu, jak gorąco i sucho będzie przez następne dwie godziny lub czy trzy produkty, które układasz, są ze sobą kompatybilne. Kiedy na etykiecie pestycydów jest napisane, że należy dodać niejonowy środek powierzchniowo czynny w stężeniu 0,25% v/v lub stosować wyłącznie z uzdatniaczem wody na bazie siarczanu amonu, na etykiecie jest wzmianka o adiuwancie w sprayu. Cała reszta tego przewodnika dotyczy tej grupy.

Co faktycznie zmienia adiuwant w sprayu

Najszybszym sposobem zrozumienia adiuwantów jest podążanie za jedną kroplą od dyszy do liścia.

Czysta woda ma napięcie powierzchniowe wynoszące około 72 mN/m. To napięcie przyciąga ciecz w możliwie najbardziej okrągłą kulkę, co jest dokładnie tym, co powinna robić kropla deszczu i dokładnie tym, czego nie powinna robić kropla rozpylona na liściu pokrytym przez roślinę kryształkami wosku, aby zlać wodę. Na kapuście, cebuli, zbożach, które przeszły w fazę młodą i wielu chwastach szerokolistnych, nietraktowana kropelka może osiąść na powierzchni niczym szklana kula, dotykając jedynie ułamka zajmowanego obszaru. Kiedy wysięgnik mija krawędź liścia, część koralików po prostu stacza się i ląduje na glebie. To, co pozostaje, ma słaby kontakt ze skórką, a składnik aktywny, który ledwo dotyka celu, przenika do rośliny powoli lub wcale.

Adiuwanty interweniują w określonych momentach krótkiego życia kropelki:

• Zwilżanie i rozprowadzanie: środki powierzchniowo czynne obniżają napięcie powierzchniowe, dzięki czemu kropelka spłaszcza się, tworząc błonę, zwielokrotniając powierzchnię kontaktu produktu z liściem.
• Zatrzymanie: osadzanie się i składniki naklejek sprawiają, że kropelki uderzające w hydrofobową lub pionową powierzchnię są odporne na odbijanie się i rozbijanie.
• Wychwyt: aktywatory na bazie oleju i krzemoorganiczne wspomagają składnik aktywny w przenikaniu przez naskórek, skracając czas, w którym światło UV, zmywanie i degradacja powierzchni mogą usunąć osad.
• Zachowanie w locie: środki redukujące znoszenie przesuwają widmo kropel w górę, dzięki czemu na wietrze wisi mniej drobnych cząstek; składniki zapobiegające parowaniu utrzymują małe kropelki przy życiu w gorącym, suchym powietrzu wystarczająco długo, aby wylądować.
• Kondycjonowanie nośnika: Uzdatniacze wody neutralizują rozpuszczony w twardej wodzie wapń, magnez i żelazo, które w przeciwnym razie wiązałyby słabo kwasowe składniki aktywne w słabo rozpuszczalne sole.

Skala tego ostatniego słupka to cały komercyjny argument przemawiający za nowoczesną chemią adiuwantów. Kropla, która rozprzestrzenia się kilkakrotnie w stosunku do pierwotnego śladu, nie tylko pokrywa większą powierzchnię; umieszcza substancję czynną w miejscach, gdzie żerują szkodniki i gdzie kiełkują zarodniki grzybów, oraz usuwa niewoskowane ostoje, w których owad może stanąć obok traktowanej powierzchni, nie dotykając nawet śmiertelnej dawki. Właśnie dlatego dwa zastosowania o identycznym składzie chemicznym mogą dać odmienne wyniki w terenie i dlatego wybór adiuwanta zasługuje na taką samą wagę, jak wybór produktu.

Główne typy adiuwantów rolniczych

Agronomowie dzielą adiuwanty w opryskach na dwie grupy funkcjonalne. Adiuwanty aktywujące zwiększają aktywność biologiczną substancji czynnej. Adiuwanty użytkowe, czasami nazywane adiuwantami specjalnego przeznaczenia, rozwiązują problemy fizyczne w zbiorniku lub podczas lotu, w ogóle nie celując w szkodnika. Wiedza o tym, do której grupy należy dany produkt, jest pierwszą decyzją o wyborze, wynikającą wprost z pytania, jakiej awarii chcesz zapobiec.

Adiuwanty aktywujące

To produkty, które zmieniają ilość substancji aktywnej docierającej i docierającej do celu. Główne rodziny:

• Niejonowy środek powierzchniowo czynnys (NIS). Domyślny aktywator i ten, którego nazwa używa większość etykiet. Produkty NIS nie jonizują w roztworze, co zapewnia ich szeroką zgodność z herbicydami, grzybobójcami i insektycydami w szerokim zakresie pH. Typowe dawki wynoszą około 0,25 procent v/v, około 250 ml na 100 l sprayu.
• Koncentraty olejów roślinnych (COC). Około 80 do 85 procent oleju parafinowego z emulgatorami. COC poprawia penetrację przez łuski woskowe i jest klasycznym partnerem dla herbicydów traw w zbożach, w dawce około 1% v/v.
• Metylowane oleje z nasion (MSO). Estry metylowe olejów z nasion, takich jak soja lub rzepak. Generalnie silniejsza penetracja kukułek niż COC, co czyni je skutecznymi w przypadku trudnych do zwalczenia chwastów w suchych warunkach, a także bardziej dotkliwymi w przypadku przedawkowania, ponieważ tą samą drogą przemieszcza się składnik aktywny do upraw.
• Aktywatory na bazie azotu. Roztwory siarczanu amonu (AMS) i azotanu mocznika i amonu działają zarówno jako uzdatniacze wody, jak i wzmacniacze działania, szczególnie w przypadku herbicydów słabo kwaśnych.
• Superrozpylacze krzemoorganiczne. Etoksylany trisiloksanu, chemia stojąca za synergetykami silikonów rolniczych. Podnoszą napięcie powierzchniowe znacznie poniżej jakiegokolwiek węglowodorowego środka powierzchniowo czynnego i działają na poziomie od 0,025 do 0,1 procent v/v – czyli ułamek konwencjonalnej dawki.

Organosilikonowy środek powierzchniowo czynny do oprysków rolniczych Ten środek powierzchniowo czynny zmniejsza napięcie powierzchniowe, poprawia zwilżanie i penetrację oraz może dyspergować lub emulgować mieszaniny do opryskiwania. Pasuje tutaj jako rodzina aktywatorów rdzenia, która pomaga większej liczbie składników aktywnych dotrzeć do celu i przedostać się do celu. Zobacz produkt →

Poniższa tabela podsumowuje rodziny aktywatorów w trzech pytaniach, które faktycznie zadaje operator opryskiwacza: ile, za jakie zadanie i co może pójść nie tak.

Adiuwanty użytkowe

Adiuwanty użytkowe do not make the active ingredient more active. They stop the spray solution from defeating itself before it reaches the field - foam that will not break, products that separate into sludge, fines that drift two fields over, alkaline water that hydrolyzes an active ingredient inside the tank. Many spray failures blamed on "bad product" trace back to one of these physical problems.

Uwaga na temat wielofunkcyjnych produktów wspomagających, które rzekomo robią wszystko na raz: wygoda ma cenę mierzoną aktywną zawartością. Kiedy jeden dzbanek obiecuje kondycjonowanie, kontrolę znoszenia, zwilżanie i sklejanie, praktycznym pytaniem jest, ile tak naprawdę każdego składnika funkcjonalnego znajduje się w środku i w jakim stężeniu. Zapoznanie się z gwarantowaną analizą i zapytanie producenta o rozkład komponentów pozwala na oddzielenie prawdziwych produktów wielofunkcyjnych od wody za pomocą etykiety.

Silikonowe środki powierzchniowo czynne a konwencjonalne środki powierzchniowo czynne: gdzie widać różnicę

Wniosek pierwszy: na łatwych do zwilżenia uprawach z przyzwoitą wodą zwykle wystarcza standardowy niejonowy środek powierzchniowo czynny i nie ma powodu płacić za więcej. Różnica między chemią konwencjonalną a chemią silikonową otwiera się na trzech konkretnych frontach – bardzo hydrofobowych powierzchniach liści, bardzo małych objętościach oprysku i bardzo krótkich oknach deszczowych. Jeśli Twój sezon obejmuje którykolwiek z nich, klasa silikonu zasługuje na przemyślaną ocenę.

Różnica ma charakter strukturalny. Konwencjonalne środki powierzchniowo czynne to łańcuchy węglowodorowe; krzemoorganiczne środki powierzchniowo czynne to etoksylany trisiloksanu, zbudowane na szkielecie siloksanowym, który jest elastyczny i bogaty w metyl. Ten szkielet obniża napięcie powierzchniowe do około 20 do 22 mN/m, w porównaniu z około 30 do 35 w przypadku dobrych konwencjonalnych środków powierzchniowo czynnych, a co ważniejsze, powoduje rozprzestrzenianie się, którego chemia węglowodorów nie jest w stanie osiągnąć. Kropla zawierająca superrozpylacz krzemoorganiczny nie tylko się spłaszcza; na woskowej powierzchni szybko rozszerza się, tworząc cienką, ciągłą błonę, a na niektórych powierzchniach może przenosić warstwę wody do otworów szparkowych i kieszeni na powierzchni liści, do których konwencjonalne kropelki nigdy nie przedostają się.

Następują trzy praktyczne konsekwencje, a każda z nich działa w obie strony:

• Skuteczność dawki. Efektywne dawki od 25 do 100 ml na 100 l oznaczają, że silikonowy superrozpylacz zazwyczaj działa przy jednej piątej do jednej dziesiątej objętości konwencjonalnego aktywatora, co zmienia kalkulację kosztu na hektar, nawet jeśli cena za litr jest wyższa.
• Prędkość. Szybkie rozprzestrzenianie się i wchłanianie skraca okres odporności na deszcz i skraca czas, w którym pogoda może uniemożliwić aplikację – jest to cenne, a także powód, dla którego niektóre etykiety ograniczają stosowanie krzemoorganicznych w produktach lub uprawach, w których przyspieszone wchłanianie spowodowało obrażenia.
• Wzór pokrycia. Super-rozprzestrzenianie przenosi osad w miejsca, które nie trafiają w konwencjonalne kropelki, ale przedawkowanie może wypchnąć płyn z krawędzi liści do punktów wzrostu, gdzie nigdy nie było to zamierzone. Dyscyplina stawek ma w tej klasie większe znaczenie, a nie mniejsze.

Dla hodowców i formulatorów szczegółowo oceniających tę klasę, nasz przegląd silikonowe środki superrozprzestrzeniające sięga głębiej w skład chemiczny powierzchni i sytuacje upraw, w których korzyść w rozprowadzaniu jest największa.

Kiedy adiuwant zasługuje na swoje miejsce – i kiedy się powstrzymać

Etykieta pestycydu to pierwszy filtr i nie jest to formalność. Etykiety albo wymagają adiuwantu, zalecają klasę, wymieniają konkretne produkty lub zabraniają dodawania dodatków. Po oznakowaniu decyzja sprowadza się do czterech sytuacji terenowych, w których adiuwant niezawodnie zwraca swoje koszty:

Równie ważne są sytuacje, w których lepszą decyzją jest powściągliwość:

• Kiedy na etykiecie nie ma żadnej informacji lub podaje konkretną. Niektóre produkty są formułowane w całości, a dodanie środka powierzchniowo czynnego może zwiększyć wchłanianie powyżej poziomu tolerowanego przez uprawę. Niektóre etykiety środków grzybobójczych wyraźnie ograniczają stosowanie krzemoorganicznych.
• Na wrażliwych uprawach lub na etapach wzrostu z agresywnym aktywatorem. Przedawkowanie jakiegokolwiek aktywatora powoduje oparzenia liści, powstawanie smug i dolegliwości, a nie dodatkowe śmierć.
• Z nieprzetestowanymi partnerami-zbiornikami. Adiuwant, który ratuje jedną kombinację, może rozbić inną - inwersję emulsji, żelowanie, osadzanie. Test słoika opisany w następnej sekcji istnieje dokładnie z tego powodu.
• Kiedy prawdziwy problem leży gdzie indziej. Żaden adiuwant nie naprawi oprysku na niewłaściwym etapie wzrostu, z niewłaściwą dyszą lub po przejściu szkodnika przez wrażliwe okno. Adiuwanty optymalizują prawidłową aplikację; nie ratują niewłaściwego.

I zasada, która pozwala zaoszczędzić najwięcej pieniędzy: więcej nie znaczy lepiej. Stawki powyżej zakresu etykiety nie powodują zakupu dodatkowej aktywności. Kupują ryzyko fitotoksyczności, nadmiar piany, pytania dotyczące pozostałości i zmarnowane wydatki.

Wybór odpowiedniego adiuwanta: sekwencja, która działa

Traktuj wybór adiuwanta jako ustaloną sekwencję, a nie decyzję dotyczącą półki. Kolejność ma znaczenie, ponieważ każdy krok eliminuje opcje następnego:

1. Najpierw przeczytaj etykietę pestycydów. Może wymagać, zalecać, ograniczać lub zakazywać stosowania klas adiuwantów. Instrukcje na etykiecie zastępują wszelkie inne źródła porad, w tym ten artykuł i wszelkie zalecenia producenta.
2. Przetestuj wodę nośną. Twardość, pH i zawartość żelaza wpływają na decyzję, zanim zrobi to jakikolwiek wybór produktu. Woda o wysokiej twardości skłania Cię do uzdatniania wody, niezależnie od preferowanego aktywatora; woda alkaliczna dodaje bufora do listy zakupów.
3. Dopasuj zajęcia do zawodu. NIS do ogólnego zwilżania; COC lub MSO, gdzie wąskim gardłem jest penetracja naskórka; superrozrzutniki krzemoorganiczne do celów trudnych do zwilżenia, małych objętości i szczelnych okien deszczowych; typy narzędzi dla konkretnej awarii fizycznej, której chcesz zapobiec.
4. Przeprowadź test słoika na dowolnej nowej kombinacji. Dziesięć minut z dwiema butelkami chroni pełny zbiornik i zaufanie do programu na cały sezon.
5. Przestrzegaj kolejności dodawania. Te same produkty dodane w niewłaściwej kolejności mogą spowodować błąd, który miał wychwycić test słoika.
6. Zapisz, czego użyłeś. Adiuwant, dawka, objętość wody, źródło wody, temperatura i wiatr. Rekordy zamieniają jeden dobry sezon w powtarzalny system, a nie w anegdotę.

Test słoika w czterech krokach

1. Przygotuj próbkę w proporcjonalnej skali — zazwyczaj 500 ml na 1 l wody zawierającej te same proporcje produktów, co w pełnym zbiorniku.
2. Dodawaj każdy składnik w zaplanowanej kolejności dodawania, delikatnie mieszając pomiędzy dodawaniami i po ostatnim.
3. Obserwuj natychmiast, a następnie ponownie po 30 minutach: osad, flokulacja, żele, warstwy oleiste, nieoczekiwane ciepło i piana, która nie pęka, to wyniki dyskwalifikujące.
4. Jeśli próbka pozostaje jednolita, możesz z pewnością zwiększyć skalę. Jeśli tak się nie stanie, zmień kombinację lub kolejność - zanim nastąpi awaria w zbiorniku 1000 L.

Kolejność dodawania, ogólnie

1. Najpierw woda, potem całkowicie rozpuszczony uzdatniacz wody taki jak AMS.
2. Produkty suche – proszki zwilżalne i granulaty dyspergowalne w wodzie – wstępnie zawieszane przed wprowadzeniem do zbiornika.
3. Koncentraty zawiesinowe dokładnie wymieszać.
4. Koncentraty emulgujące i płyny rozpuszczalne.
5. Adiuwanty aktywujące near the end, followed by the remaining water volume under continuous agitation.
6. Środek przeciwpieniący na początek, jeśli źródłem wody lub pierwszym dodatkiem są znane środki spieniające.

Jeśli etykieta określa inną kolejność, wygrywa etykieta. Tam, gdzie w zbiorniku znajduje się nawóz płynny zamiast wody, każdą kombinację traktuj jako nową i bez wyjątku przetestuj słoik – nośniki nawozów to miejsce, w którym koncentrują się problemy z kompatybilnością.

Operacje, które preferują standaryzację jednego bębna dla wielu upraw, często decydują się na wysokowydajny adiuwant w postaci mieszanki bębnowej, który łączy aktywator i funkcje użytkowe w jedną prostą procedurę dozowania:

Wysokowydajny adiuwant do mieszania w bębnie Adiuwant do mieszania w zbiornikach, zapewniający właściwości zapobiegające znoszeniu, parowaniu i sprzyjające osadzaniu się, przy szerokiej kompatybilności z pestycydami. Jest odpowiedni dla hodowców, którzy chcą jednego bębna do wielu upraw i prostej, spójnej procedury dozowania. Zobacz produkt →

Drony, małe ilości i nowe wymagania dotyczące adiuwantów

Aplikacja z powietrza w małych ilościach jest najwyraźniejszym przypadkiem, w którym technologia adiuwantów została przeniesiona z przydatnej do wymaganej części planu aplikacji. Zmielony opryskiwacz hydrauliczny zwykle dostarcza od 100 do 300 l na hektar. Dron polowy często zużywa od 8 do 30 l na hektar, a kropelki są o ułamek wielkości. Obie zmiany szkodzą opryskowi: mała kropelka ma duży stosunek powierzchni do objętości, dzięki czemu szybko odparowuje w ciepłym powietrzu i pozostaje w powietrzu wystarczająco długo, aby przedostać się na sąsiednie uprawy, domy mieszkalne i drogi wodne.

Adiuwanty opracowane do pracy w powietrzu i dronach są budowane wokół tej rzeczywistości. Zazwyczaj łączą w sobie składniki zapobiegające parowaniu, które utrzymują kropelki przy życiu w locie, właściwości kontrolujące znoszenie, które łagodzą drobne cząstki w widmie, środki ułatwiające osadzanie, które zatrzymują to, co ląduje na liściu, oraz wystarczającą aktywność rozprowadzającą, aby utrzymać równomierne pokrycie przy bardzo małych objętościach wody. Skład chemiczny zbiornika jest również mniej wyrozumiały przy tych stężeniach – przy dziesięciokrotnie mniejszej ilości wody każda granica rozpuszczalności i słabość kompatybilności w mieszance jest spotęgowana, dlatego testowanie w słoikach ma jeszcze większe znaczenie w przypadku programów z dronami niż w przypadku platform naziemnych.

W przypadku operacji obejmujących zarówno programy naziemne, jak i lotnicze, dedykowane formuły lotnicze pozwalają uniknąć kompromisu w postaci rozciągania produktu przeznaczonego na rynek naziemny w obu zadaniach:

Dedykowany adiuwant wzmacniający do natryskiwania z powietrza Opracowany z myślą o dronach ochrony roślin, poprawia przyczepność kropel, spowalnia parowanie, zmniejsza znoszenie i przyspiesza wchłanianie. Dotyczy to małych objętości oprysku i małych kropelek, które utrudniają stosowanie w powietrzu. Zobacz produkt →

Zanim zaangażujesz się: kontrole jakości, które chronią sezon

Problemy z jakością adiuwantu rzadko dają o sobie znać. Występują jako jeden bęben, który doskonale się miesza, a drugi, który pieni się przez dwadzieścia minut, lub partia, która sprawdza się wiosną, a inaczej zachowuje się w letnie upały. Dla hodowcy jest to irytujące. Dla formulatora lub dystrybutora włączającego adiuwanty do własnej linii produktów jest to ryzyko sezonowe: każda skarga w terenie ląduje na etykiecie, która sprzedała produkt, a nie na dostawcy surowców, który za nią stoi.

Niezależnie od tego, czy kupujesz gotowy adiuwant do własnego oprysku, czy też pozyskujesz silikonowe półprodukty do swoich receptur, te same kontrole chronią oba przypadki:

• Certyfikaty analizy partii, które stwierdzają zawartość aktywną, a nie tylko wygląd, kolor i pH.
• Zdefiniowane okno zawartości aktywnej z kilkoma najnowszymi certyfikatami z różnych dat produkcji, dzięki czemu można ocenić spójność poszczególnych partii zamiast jednego pochlebnego raportu.
• Podstawowe dane fizyczne: zawartość wody, zakres pH, zachowanie lepkości w temperaturach przechowywania oraz, w przypadku silikonowych środków powierzchniowo czynnych, temperatura mętnienia.
• Dowód zgodności z rodzajami receptur, których faktycznie używasz, oraz dostawca chcący przeprowadzić test słoika dla Twojej konkretnej kombinacji przed złożeniem zamówienia.
• Próbki do testów na małych poletkach przed sezonem, dostosowane do rzeczywistych opryskiwaczy polowych, a nie tylko opryskiwaczy stołowych.
• Warunki pakowania i dostawy określone jasno: opcje bębnów i IBC, opakowania pod marką własną, jeśli sprzedajesz pod własną marką, oraz realistyczne terminy realizacji, na podstawie których możesz zaplanować harmonogram produkcji.

Jeszcze jedna kontrola, którą kupujący często pomijają: oceń laboratorium stojące za produktem. Producent posiadający własne laboratorium badawcze i udokumentowany proces zapewniania jakości od surowca do gotowej partii może przedstawić dane dotyczące trendów na przestrzeni miesięcy produkcji, a nie tylko pozytywny wynik otrzymanej próbki. Jako producent rolniczych adiuwantów krzemoorganicznych traktujemy tę różnicę – między przejściem arkusza a stabilnym procesem – jako prawdziwą definicję jakości i jest to standard, któremu przestrzegamy każdej wychodzącej partii, zanim zostanie wysłana do Europy, Azji Południowo-Wschodniej lub krajowego partnera zajmującego się ochroną roślin.

Często zadawane pytania dotyczące adiuwantów rolniczych

Czy adiuwant jest pestycydem?

Funkcjonalnie zazwyczaj nie. Większość adiuwantów ma niewielką lub żadną bezpośrednią aktywność przeciwko szkodnikom docelowym; ich wymierny efekt następuje poprzez produkt, którym są spryskane. Przepisy różnią się w zależności od kraju – niektóre jurysdykcje rejestrują adiuwanty do oprysków, takie jak środki ochrony roślin, inne traktują je jako dodatki do oprysków – dlatego sprawdź zasady obowiązujące w miejscu, w którym prowadzisz działalność. Co się nie zmienia: gdy na etykiecie pestycydów jest informacja o adiuwancie, przestrzeganie tej instrukcji stanowi część legalnego i skutecznego stosowania produktu.

Jaka jest różnica między środkiem powierzchniowo czynnym a adiuwantem?

Adiuwant to ogólne określenie wszystkiego, co dodaje się do sprayu w celu jego ulepszenia. Surfaktanty to jedna rodzina w grupie aktywatorów. Każdy środek powierzchniowo czynny jest adiuwantem, ale większość z nich nie jest środkami powierzchniowo czynnymi - uzdatniacze wody, środki opóźniające znoszenie, środki przeciwpieniące, bufory, kompatybilizatory i barwniki to adiuwanty nie posiadające żadnej funkcji powierzchniowo czynnej.

Czy płyn do mycia naczyń może zastąpić środek powierzchniowo czynny?

Odradzamy to i to nie tylko dlatego, że tak mówi etykieta. Detergenty do naczyń mają nieznane i niekontrolowane stężenie środków powierzchniowo czynnych, silnie się pienią w zbiornikach z rozpylaczem, zawierają substancje zapachowe i odtłuszczające, które mogą uszkodzić tkankę liści, a także różnią się w zależności od partii w sposób, którego nie jest w stanie uwzględnić żaden program terenowy. Prawidłowo sformułowany środek powierzchniowo czynny kosztuje ułamek jednej nieudanej aplikacji i zachowuje się tak samo za każdym razem.

Ile adiuwantu powinienem dodać do zbiornika?

Zacznij od etykiety pestycydu, a nie od butelki z adiuwantem. Orientacyjnie, typowe zakresy na etykiecie wynoszą około 0,25 procent v/v dla niejonowych środków powierzchniowo czynnych, około 1 procent v/v dla koncentratów olejów roślinnych, 0,5 do 1 procent dla metylowanych olejów z nasion i 0,025 do 0,1 procent dla superrozpylaczy silikonowych. Przekroczenie zakresu nie poprawia wydajności; zwiększa ryzyko uszkodzeń plonów i powstania piany, jednocześnie podnosząc koszty.

Mój produkt zawiera już wbudowany adiuwant. Czy nadal go potrzebuję?

Adiuwanty zawarte w preparacie zostały wybrane tak, aby zapewnić stabilność i funkcjonalność produktu w dzbanku oraz w standardowym roztworze w sprayu. Nie są w stanie skorygować twardości wody, woskowatych liści celu ani pogody. Jeżeli na etykiecie wskazano, że wymagany jest adiuwant w zbiorniku, należy go dodać. Jeśli na etykiecie nie ma żadnej informacji, oprzyj decyzję na wodzie nośnej, docelowej powierzchni i warunkach, a gdy odpowiedź jest niejasna, test w słoiku i mały pasek terenowy potwierdzają ją.

Czy superrozsiewacze silikonowe współpracują także ze środkami grzybobójczymi i owadobójczymi?

Tak. Lepsze pokrycie ogólnie przynosi korzyści w przypadku grzybobójczych i insektycydów kontaktowych, które muszą fizycznie dotrzeć do zarodników lub szkodnika, aby zadziałać. Ta sama ostrożność obowiązuje w obu kierunkach: szybsze wchłanianie jest zaletą, dopóki nie dostarczy składnika aktywnego do wrażliwych upraw szybciej, niż rośliny to tolerują, dlatego na etykietach podaje się, czy krzemoorganiczny jest dozwolony i w jakiej ilości. Najpierw przetestuj każdą nową kombinację upraw i produktów na małym obszarze.

Czy superrozrzutnik poprawia odporność na deszcz?

W praktyce zazwyczaj tak. Szybkie rozprowadzanie i wchłanianie skraca czas pozostawania osadu na powierzchni, co ogranicza jego wymywanie w krytycznych pierwszych godzinach. Dokładny odstęp czasu trwania opadów jest jednak podany na etykiecie i jest powiązany z konkretnym pestycydem, dlatego okres wydrukowany na etykiecie należy traktować jako wiążący, a nie polegać na ogólnym zachowaniu klasy.

Powiązane lektury

Jeśli potrzebujesz arkuszy danych technicznych, próbek lub niestandardowych receptur dla swojej własnej linii produktów, w sekcji Usługa tej witryny opisano, w jaki sposób współpracujemy z partnerami - w tym opracowywanie na podstawie rysunku lub próbki klienta oraz pakowanie pod marką własną pod Twoją własną marką.

Adiuwant to jedna z najmniejszych pozycji na rachunku wejściowym i jedna z największych zmiennych wpływających na skuteczność pozostałej części rachunku. Jeśli standaryzujesz program adiuwantów dla wielu upraw, po raz pierwszy oceniasz aktywatory na bazie silikonu lub pozyskujesz surowce krzemoorganiczne do własnych receptur, nasz zespół może dostarczyć arkusze danych technicznych, wytyczne dotyczące dawkowania i próbki do testów na małych poletkach – a każda wysyłana przez nas partia, czy to jedna beczka, czy pełny pojemnik, przechodzi przez te same wewnętrzne kontrole laboratoryjne opisane powyżej, zanim opuści zakład.